Ten artykuł zapewne zainteresuje osoby ciekawe świata i głodne wiedzy na temat systemu edukacji w Japonii. Dzisiaj przyjrzymy się bliżej japońskim szkołom i ich uczniom.
Placówki edukacyjne w Kraju Kwitnącej Wiśni wydają się mieć baaaaaaardzo zawiły plan, tok, sposób nauczania. Ale to wszystko bzdura, bo sprawa przedstawia się bardzo prosto.
System szkolny składa się z pięciu etapów:
1. Przedszkole (obejmuje dzieci w wieku od 3 do 6 lat)
2. Szkoła Podstawowa (dzieci od 6 do 12 roku życia)
3. Szkoła średnia niższego stopnia (od 12 do 15 roku życia)
4. Szkoła średnia wyższego stopnia (od 15 do 18 lat)
5. Szkoła wyższa.
Edukacja od 6 do 15 roku życia jest obowiązkowa, jednak prawie 96% uczy się dalej. Nauczanie w szkole wyższej trwa przeważnie 4 lata, chociaż w przypadku medycyny bądź stomatologii trwa 6 lat. Po tym okresie NIE otrzymuje się tytułu magistra. Aby być godnym przypisku mgr należy kontynuować naukę przez jeszcze 2 lata. Stanowisko doktora zaś otrzymuje się po kolejnych trzech latach nauki.
Najgorsze są egzaminy wstępne, potem idzie jak po maśle, a zakończenie nauki jest tylko formalnością. Czas studiów, jak mówią sami Japończycy, jest dla nich najpiękniejszym okresem w życiu. Ciekawe, czy mówią tak, bo tak myślą, czy dlatego, że nie chcą wyjść na męczenników..
W Japonii nauka trwa przez sześć dni w tygodniu. (masakra!-dop. Autorki). Uczniowie mają mało czasu na obijanie się, są zawaleni nauką i ciężko pracują, by dostać się na wymarzone uczelnie.
Nauka trwa przeważnie od godziny 8.30, do, mniej więcej godziny 15. Na tym się jednak nie kończy… większość uczniów bowiem udziela się na różnego rodzaju lekcjach dodatkowych, np. kółkach zainteresowań (fotografia, malarstwo, astrologia…), czy sportowych (pływanie, piłka nożna,siatkówka, koszykówka, sztuki walki, łucznictwo, jazdy konne…). Rozkład lekcji jest dwufazowy- przed południem są poważniejsze lekcje, następnie godzinna przerwa na lunch, i serio zajęć popołudniowych, nieco lżejszych. Nauczyciele są zobowiązani do przebywania w szkole przez cały czas, kiedy znajdują się w niej uczniowie.Początek dnia w szkole oznajmia głośny gong, identyczny w całej Japonii, a brzmiący na gong informujący o przyjeździe pociągu na stacji kolejowej. Przed lekcjami nauczyciele mają odprawę, a uczniowie całej szkoły apel. Klasy są bardzo liczne, mają po 40 i więcej osób.
Początek nowego semestru to trzy dni testów, oznacza to,że sześciotygodniowe letnie wakacje uczniowie mają zajęte nauką. Poszczególne przedmioty mają bardzo precyzyjnie napisane wytyczne, z dokładnym wyszczególnieniem, ile czasu należy danemu przedmiotowi poświęcić.
Pozycja społeczna nauczycieli jest bardzo wysoka. Są tytułowani jako profesorowie (sensei) i dobrze zarabiają; mają jednak tygodniowo więcej godzin lekcyjnych niż polscy nauczyciele, a w większości szkół muszą spędzać w pracy całe dnie.
Wielu uczniów pobiera nauki dodatkowe poza szkołą. Po ciężkim dniu następuje powrót do domu. Dzieci i młodzież jedzą obiad, robią prace domowe, oglądają TV…i.. to nadal nie koniec. Po chwili relaxu czas na juku, czyli szkołę wieczorową przygotowująca do egzaminów na wyższe uczelnie.Takie zajęcia odbywają się najczęściej 3 razy w tygodniu. W niedzielę, dzień rzekomo wolny od pracy, należy odwiedzić shingaku-juku, czyli specjalnie wydzieloną placówkę, gdzie odbywają się egzaminy testowe. Tak, oto uczniowie dowiadują się, na ile są gotowi do prawdziwego egzaminu. W juku nauka polega na indywidualnym zajęciu się danym uczniem, a zatem i efektywność jest większa.
W szkołach na prawie każdej lekcji odbywają się sprawdziany,i to niezapowiedziane. Natomiast rodzice… I to jest po prostu coś pięknego-rodzice, matki, praktykują taikyo, czyli edukację w łonie matki, lub zapisują się na kursy tylko po to, aby pomóc swoim pociechom w lekcjach! Wracając do tematu… dzień japońskiego ucznia tak naprawdę kończy się około godziny 21.Wtedy to wykonuje się ostatnie zadania domowe, kąpiel.. i pora spać, by wypocząć przed kolejnym dniem.
Tak w skrócie wygląda system edukacji oraz dzień szkolny w Japonii.
Jednak to nie koniec artykułu. Teraz przejdę do sedna sprawy, czyli do czegoś, o czym marzą wszystkie nastolatki…i nastolatkowie.Nie myślcie sobie, że zapomniałam… o japońskich seifuku, czyli mundurkach.
Od czego się zaczęło? Od reform pod koniec XIX wieku, w erze Meji. Wtedy to rozluźnieniu uległy niektóre obyczaje i tradycje. Kobiety mogły zacząć nosić inne ciuchy, aniżeli kimona. Zmianie uległ też system edukacji. Do szkół mogły zacząć wreszcie chodzić dziewczęta oraz ubogie dzieci. Japońscy reformatorzy, zakochani w kulturze Zachodu, pomyśleli, że fajnie by było ubrać uczniów w jednakowe, śliczne mundurki, i tak powstały pierwsze, marynarskie uniformy. Dziewczynki nosiły czarne bądź granatowe stroje, chłopcy zaś nosili mundurki podobne do umundurowania japońskich żołnierzy z epoki Meji.
Krój mundurków przez lata ulegał różnym zmianom- zmieniano jego kolory, długość spódniczek i ilość dodatków. Pojawiły się naszywki z logiem i nazwą szkoły. Z biegiem czasu w niektórych szkołach całkiem zrezygnowano z marynarskiego kroju, i wprowadzono zupełnie inne seifuku. W dzisiejszej Japonii każda szkoła, nieważne, czy prywatna, czy państwowa, ma swój własny krój mundurków, przy którego tworzeniu często pomagali albo sami uczniowie, albo znani projektanci mody!
Wyróżnić można dwa podstawowe rodzaje uniformów:
1. Zimowy- Noszony jest października do kwietnia. Nataki mundurek składają się oprócz spódnicy (która uszyta jest z nieco grubszego materiału), płaszcz (prosty, przeważnie wełniany), marynarska bluzka z długim rękawem,sweter, bluza (najczęściej biała) lub marynarka, czasami zamiast swetra jest blezer albo pulower. Chłopcy ubrani podobnie, z tym, że zamiast spódniczki mają oczywiście spodnie. No i zamiast marynarskiego kołnierzyka częściej pojawia się krawat.
2. Letni- Noszony w okresie od maja do września.Różni się od zimowego krótkim rękawem i brakiem płaszczyka. Spódniczki mogą być plisowane lub proste, różnej długości. Mogą to być z szelkami, bądź łączone od razu z kamizelką przeważnie zapinane w pasie. Kolor spódniczki zależy od barw szkoły, najpopularniejsze są gładkie, jednokolorowe, ale coraz częściej występują te w różnego rodzaju kratkę.
3. Są również mundurki przeznaczone do zajęć wychowania fizycznego – poliestrowy dres do całorocznego użytku oraz t-shirt i krótkie spodenki na lato. Najczęściej są one obcisłe…
To teraz pora na słowa mniej przychylne. Niestety mundurki nie mają tylko zalet.. często bowiem są kojarzone z… pornografią. ”Bura sera”,czyli fetysz związany z uczennicami w mundurkach jest w Japonii bardzo popularny. W ulicznych automatach w prefekturze Chiba, można nawet kupić sobie używane damskie… majteczki, z podobizną dziewczyny, która je wcześniej nosiła!
Tak więc seifuku kojarzone nie tylko z estetyką i pedantycznością, ale także z panienkami pozującymi do gazet dla panów.
Marynarskie stroje, jak i inne mundurki, odgrywają dużą rolę w kulturze otaku. Powodem sa oczywiście liczne szkolne mangi i anime, w których to można zaobserwować hasające to tu to tam panienki w przeuroczych mundurkach różnego kroju. Do takich animacji zaliczyć można między innymi Strawberry Panic, Akane-iro ni sonaru saka, Sola, Air,Kanon, Clannad, Final APPROACH, 11 eyes, Special A, Ouran High School HostClub, La Corda d-oro oraz wieeeeele innych pozycji.
Na tym koniec mojej pisaniny-paplaniny. Mam nadzieję, że dowiedzieliście się nieco ciekawostek z naukowego świata Japonii, które Wasza ciekawiły. Życie uczniów z Kraju Kwitnącej Wiśni jak widać nie polega tylko na samych przyjemnościach związanych z noszeniem mundurka, ale też na wielu trudach związanych z sama nauką. To, czy im współczujecie, czy zazdrościcie,zależy już tylko od Was.
